Sonette 14 av Louise Labé


 

 

 

 

 Sonette 14 – omsett av PES (http://bokstova.blogspot.com/)

 

 

 

Med’ augo mine enn gyt tårer ut
for lukka eg har hatt i lag med deg,
og som eg held attende gråt og sukk
kan røysta mi enn syngje om min sut.

Med’ handa mi kan stremme luttens streng
for enn å syngje, for din pris å gje,
so lengje kan mi ånd godt nøgjast ved
å romme deg, og inkje meir ho treng.

Eg ynskjer kje å døy, å sleppe no.
Men når dei turkar, augo mine to,
når røysta mi blir still og handa veik

og ånda mi ved Daudens port står att
og ikkje maktar meir av hugnads leik,
då bed eg Dauden: gjer min dag til natt.

………………………..
Tant que mes yeux pourront larmes espandre,
A l’heur passé avec toy regretter :
Et qu’aus sanglots et soupirs resister
Pourra ma voix, et un peu faire entendre :

Tant que ma main pourra les cordes tendre
Du mignart Lut, pour tes graces chanter :
Tant que l’esprit se voudra contenter
De ne vouloir rien fors que toy comprendre :

Je ne souhaitte encore point mourir.
Mais quand mes yeus je sentiray tarir,
Ma voix cassee, et ma main impuissante,

Et mon esprit en ce mortel sejour
Ne pouvant plus montrer signe d’amante :
Prirey la Mort noircir mon plus cler jour

Legg igjen en kommentar

Fyll inn i feltene under, eller klikk på et ikon for å logge inn:

WordPress.com-logo

Du kommenterer med bruk av din WordPress.com konto. Logg ut / Endre )

Twitter picture

Du kommenterer med bruk av din Twitter konto. Logg ut / Endre )

Facebookbilde

Du kommenterer med bruk av din Facebook konto. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer med bruk av din Google+ konto. Logg ut / Endre )

Kobler til %s